گمشد هايم کجايند؟

سلام يار خيمه نشين!

  درنظر بازی ما بی خبران حيرانند                                       
                            من چنينم که نمودم، دگر ايشان دانند
عاقلان نقطه پرگار وجودند ولی                                        
                           عشق داند که در اين دايره سر گردانند
جلوه گاه رخ او ديده من تنها نيست                                     
                           ماه و خورشيد همی آئينه می گردانند
عهد ما با لب شيرین دهنان بست خدا                                 
                                 ما همه بنده و اين قوم خداوندانند
مفلسانيم وهوای می و مطرب داريم                                     
                               آه ار خرقه پشمين به گرو نستانند
لاف عشق و گله از يار وبسی لاف دروغ                                 
                              عشق بازان چنين مستحق هجرانند
مگرم چشم سياه تو بياموزد کار                                            
                        ورنه مسروری ومستی همه کس نتوانند

 

۵۵۵۵۵۵۵


متحيرم ،

از کوچه های شگفتی و ناباوری ميگذرم!!!گه گاه نگاهی آشنا سلام ميدهد و آغوش معرفت ميگشايد؛

از کيفيت سؤال ميکند.

پاهايم تشنه پوييدن اين خاک پر گوهراست .خسته نميشوم، هنوز اميدوارم تا سخنان بيداری را از لبانی

خاموش به گوش  جان بشنوم.

کودکيم را برلب سکوی خانه قديمی که هنوز پابرجاست ميبينم؛خانه ای که هنوز تيشه روزگار به گرانيت

سبز وطوسی بدلش نکرده است؛هنوز اجرهای فرسوده اش بوی خوب کودکی مرا ميدهد.چقدر دنيا برايم

بزرگ بود وستاره من چقدر زيبا در آسمان شب ميدرخشيد؛چگونه با ستاره ام سخن ميگفتم و کلام دل از

او ميشنيدم و با نسيمی روح نواز که ازسوی البرز ميوزيد به خواب ميرفتم. 

هنوزدستان پر قدرت وخسته ات گشاده است برای در بر گرفتن پيکر نحيف کودکيم و هنوز دستان من

بسوی سخاوتت در فراز تا کرامتت را بيازمايد...وای وای..افسون من افسانه وای وای ...يک لحظه به اکنون

باز ميگردم و حال جنون پيدا ميکنم ؛دوباره رهسپار خاطراتم ميشوم...چگونه است که تصوير اين خيابان

فراموش شدنی نيست؟؟اين کوچه ها امّا بيگانه اند!!!من به دنبال همان کوچه ام که صدای گام تو را به

گوش جانم مينشاند و تو را در انتهای خود جای ميداد و با هر گام که نزديک ميشدی افسانه عاشقی را

خاموش فرياد ميکردی!!!!!!!!

چه شد آن افرا ها،ياسمنهای سپيد،آن طاق آبشار طلايی؟چه شد آن تير چوبی که مزين به گلهای

خوشه ای بنفش بود و آن آدمک روی ديوار که ....................آن آدمک...................................؟؟؟؟؟؟؟؟

دلم برای کوچه های گرم وطن آن هياهو که بيداری را جار ميزد تنگ است،چه شد که درقلب وطن خويش

چنين بيگانه ام؟به خود گفتم که شايد ديدن روی تو تسکينی بر دردهای غربتم باشد امّا،من در غربت

غريب خود آشنا بيشتر دارم!!!

صدايت برايم آشناست امّا کلامت بيگانه،حجم قامتت از دور ميشناسم امّا چهره ات ازنزديک بيگانه!!!!!!!

تو را چه ميشود ای يار که چنين مهر از نگاهت رخت بر بسته؟در اين غبار آلوده مکان،در اين تب حراج

حيثيت ،تو ای عفيف ای پاک ،ای حجب را خجل ز وقارت کجا گم شدی ؟کجا رفتی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵

<<مرا عهدی است با جانان>>

/ 5 نظر / 6 بازدید
مهندس باران گل ديگه عاشق نميشه

سلام وبلاگ خوبی داريد نوشته هاتون خيلی با احساسه خوشحال ميشم به وبلاگ منم سر بزنيد راستی اگه خواستيد با هم تبادل لينک داشته باشيم به من بگيد ممنونم بای

aghil

با سلام اميدوارم حالتون خوب باشد وبلاگتان عاليست و اميدوارم مطالبتان پر احساستر و پر هيجانتر هم بشه به ما هم سر بزن

به نام نامی دوست

با وفايم...هنوز در قاب چشمانم جای داری و هنوز در وادی خيال در انتظار گذرت در کنار ان تبر چوبی مي ایستم....بدرود

azimi

سلام مهربونم..دوست عزيزم...بازهم تشکر از حضور سبزت در سايت ساحل ارامش...عقيق عزيز چقدر شعر ونوشته قشنگی انتخاب کردی و نوشتی لذت بردم افرين...........باباعظيمی

پدر(نم نم)

سلااااااااااااااااااااااااااام...چقدر دلم برات تنگ شده بود...اومدی٬با دست پر هم اومدی..بوس و بای!