بشنو از نی...!
" سینه خواهم شرحه شرحه از فراق نا بگویم شرح درد اشتیاق"

 هوالکريم

حرف ناگفته را می توان گفت

با زبانی که در بی زبانيست

اين بار بعد از چند روز دوری شرح آشفته گی ميدهم...!؟ هر روز که باشد هر ثانيه...هر زمان...چه تفاوت ميکند که اين زمزمه اين آشوب مدام افزون ميگردد و به تحير و آتشم می افزايد ولی ما کجا و شعله وری! راه صعب است و ناهموار ،پای لنگ است و قدم برداشتن دشوار...هراسی نيست همتی بايد کرد تا راهبر نازک اندام دستی از آستين مهر بدر آورد و مددی کند. کجاست ان من افلاکی من که با يک قدم آسمان را توان نورديدن دارد!!! ميان بر در مه و يا چشمان نابينای راه نتواند جستن!!!!....تا به حال از پشت پنجره زمزمه درختان و پرندگان را ديده ايد؟...آنگاه که بی قراری سراسر اندام ذهنت را پر ميکند....پنجره برای فريادت باز نميشود...می مانی،می نگری و تنها سيلاب ترا به سکوت دعوت می کند...خدايا در کجايم؟ در کدام نقطه کور گرفتار آمدم...چشمه می نمايی اما پنجره را با مفتولهای نفس بسته ای....خام دنيايم مکن.....بگذرا عطر بی قراری از دريچه های پنهان بدمد بگذرا زنجير های علاقه در لهيب نگاهت ذوب شود...بگذار ...بگذار

جرعه جام بر اين تخت روان افشانم

غلغل چنگ در اين گنبد مبنا فکنم

تا حالا پروانه های بزرگ رو ديديد؟ پروانه هايکه بزرگتر از دستان شما باشند؟

٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫

آيينه می شويم که ديدارمان کنند                    

                         از جلوه مکاشفه سرشارمان کنند

ای کاش اگر به بهت تماشا نمیرسيم                

                          مهمان ته پيــــــــاله ديدارمان کنند

در انتظار ديدن خورشيد مانده ايم                        

                           تا کی به دام جذبه گرفتارمان کنند

از چشمه تجلی اين جلوه زارها                          

                       يک جرعه کاش سهم شب تارمان کنند

در جاری زلال تراز زمزم پگاه                               

                              ای کاش مثل زمزمه تکرارمان کنند

پيداست از پريدن پلک ستاره ها                          

                              هنگام آن رسيده که بيدارمان کنند

ای کاش در ادامه اين راه نا گزير                          

                                   در انتخاب واقعه نا چارمان کنند

بايد عبور کرد از اين سنگلاخ ها                           

                               تا در مسير حادثه هموارمان کنند

  روزی که مثل فطرت بهاره ها                                  

                                     از برگ های زرد سبکبارمان کنند    

از راست قامتی به همين قدر قانعيم                   

                                 چيزی اگر شبيه سپيدارمان کنند

(پروانه)

٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫

ما فاتَ مَضی،و ما سَيَأتيکَ فَاَين

قُم فاغتَنِم الفُرصَةَ بَينَ العَدَمين

«علی (ع)»

گذشته گذشته است و اينده نيامده×برخيز و در ميان گذشته و آينده،حال را درياب و فرصت را مغتنم بشمار.

......

 بگذار بيايم

ای يار قبولم کن جانم بستان




نوشته شده در تاريخ جمعه ٢٩ اردیبهشت ۱۳۸٥ توسط عقیق
مرجع دریافت قالبها و ابزارهای مذهبی
.: Themes By Blog Skin :.


====
free hit counter script

Locations of visitors to this page